คนคุ้นเคย คนข้างใจ

28-May-09

ทำงานอยู่ รู้สึกคิดถึงบล็อกยังไง ๆ อยู่ ก็เลยเข้ามาดูซะหน่อย

ดูไปดูมา มันก็เก็บเรื่องราวของเรามานานหลายปี

บางความรู็สึกก็โอ้ย...เลี่ยน เน่า เหงา ซึ้ง สุขและทุกข์ปน ๆ กันไป

ตอนนี้เรารู้สึกยังไงนะเหรอ ฟันธงไม่ได้นะสิ

ตอนนี้หัวใจเรามีคนมาดูแลใหม่ เหมือนห้อง ๆ นี้มีคนเปิดประตูเขามาแล้วปัดกวาดเช็ดถู

ทำความสะอาด ล้างใจดวงนี้ให้กลับมาสดใสอีกครั้ง

แต่เรานะสิ ยังคงมีความกังวลกับเรื่องราวที่ผ่านมา

กลัวไปซะหมด เราก็ทะเลาะกันบ่อยขึ้น บวกกับหลาย ๆ เรื่องที่เค้าก็มีปัญหาขึ้นมา

ความจริงเราต้องให้กำลังใจเค้า แต่เราก็วีนแตกเค้าซะงั้น

แต่เราก็พยายามประคับประคองอยู่ ให้ดีขึ้น

ไม่อยากคาดหวังอะไรกับรักครั้งนี้เลย เพราะกลัวจะเจ็บเหมือนที่เคย

คน ๆ นึง  ทิ้งให้เราเป็นเบอร์ 1 และมีคนอื่น ๆ อีกหลายคน เราก็คงต้องลาจากกัน

คนอีกคนนึง คบกันอยู่ดี ๆ ก็กลับไปหารักเก่า และทิ้งให้เรายืนเพียงลำพัง

พอมาเจอคนที่คิดว่า ทำไมเราเจอเค้าช้าจัง เค้าไปอยู่ที่ไหนมา แต่พอได้ไม่นาน เค้าก็แต่งงานมีลูกสาว

คนที่เรารักมานาน แต่ไม่่เคยมีกวัง เค้ามีแฟนแล้วกำลังจะแต่งงาน

และคน ๆ นี้ จะอยู่กับฉันได้นานแค่ไหน ..... ฉันไม่อยากเสียใจอีก

อยู่กับฉันนาน ๆ ได้ไหม.....แล้วค่อยลา

.....................

.......................................

เป็นเพราะเรา เป็นเพราะเรามากกว่า

เป็นเพราะใจ เป็นเพราะใจเราอ่อน

อ่อนแออยู่เสมอ เพียงพบคนถูกใจ

เก็บมาใส่ดวงใจฉันไว้ ฝันลมๆมากมาย

แล้วเป็นไง พอหัวใจต้องเจ็บ

เขาคนดี มีแล้วมีคนอื่น

เจ็บใจอยู่อย่างนั้น เพียงพบความผิดหวัง

ได้แต่ปลอบปลอบใจตัวเอง หวังอะไรมากมายนะใจ

* เป็นเพราะใจเราอ่อน อยากทำหัวใจขึ้นใหม่

อยากตบแต่งดวงใจเล็ก ๆ ให้แข็งแรงพอจะทนไหว

** พอแล้วพอ พอฉันพอดีกว่า

คิดไปเอง ทำให้ใจต้องเจ็บ

สุขเพียงสุขเล็กน้อย ยามพบคนถูกใจ

แต่พอเจ็บมันเจ็บเกินใคร เป็นเพราะใจเราบางเหลือเกิน

29-Oct-2008

      วันนี้เหงา ๆ  ไงไม่รู้  ^{เอาอีกแล้วเรา}

ไม่ได้คุยกันเลย...หน้ายังแทบไม่ได้มอง

ก็ในเมื่อโทรหาแล้วไม่รับสาย ไม่เห็นโทรกลับมาด้วย

เค้าจะรู้ไหมว่าเรารอเค้าแค่ไหน

กว่าจะตัดสินใจโทรหาได้แต่ละครั้ง ต้องรวบรวมความกล้าแค่ไหน...แทบแย่เหมือนกัน

แต่โทรหาแล้วไม่รับ ก็คิดว่าจะมีติดต่อกลับมาบ้าง

แต่ก็เงียบไป เราก็ได้แต่นั่งมองโทรศัพท์ .... _{แต่ก็ช่างเถอะ}

นี่ก็หลายวันแล้ว  ที่ไม่ได่อยู่ใกล้เค้า

อยากไปหา...ถ้าขอจะให้ไปไหม..อยากรู้จัง

อย่าเย็นชาแบบน้เลยได้ไหม

ขอเพียงแค่เวลา หรือมุมบางมุมได้ไหม

หนูขอพี่มากไปหรือป่าว พี่จะให้ได้ไหม ....คำตอบคืออะไร

เราเองที่รู้ดี....รักเค้าข้างเดียว

เศร้าต่อไป

ตั้งหน้ารักต่อไป...ก็เศร้าต่อไป

15-October-2008

           รู้สึกเหมือนจะป่วยยังก็ไม่รู้ ตอนนี้หลายคนคิดยังไง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเราต้องแคร์คนรอบข้างมากมายขนาดนี้ด้วย แต่มันก็ไม่สบายใจนี่หน่า  จะว่าไป จะหาคนจริงใจกับเรา คงจะยากนะ

          สับสนยังไงก็ไม่รู้ คนที่คิดว่าจะจริงใจกับเรา เค้าก็แปลก ๆ ไป เราควรจะทำไงดี เหนื่อยงาน  หรือว่าวันนี้เราไม่ค่อยสบายก้เลยคิดมากไป ก็ไม่รู้นะ .... หลาย ๆ อย่างที่เข้ามา เราอาจต้องตัดสินใจ แต่ยังไงถึงจะดีล่ะ คำว่าดีที่สุด กับคำว่าสบายใจ บางครั้งมันก็อยู่กันคนละองศา คนละมุมเลยทีเดียว แล้วเราจะเลือกอะไรล่ะ

         อยู่แบบนี้ อยู่กันแบบตัวใครตัวมันดีกว่าไหม เราต้องทำแบบนั้น ถึงจะอยู่บนโลกใบนี้ได้ แล้วความมีน้ำใจล่ะ เราก็คงอดไม่ได้ เดี๋ยวเค้ามาพูดดีกับเราหน่อย เราก็ดีกับเค้าทุกทีไป

         เมื่อไร เราจะมีคนสักคน เป็นกำลังใจให้เรา อยู่เคียงข้างเรา มีไหล่ให้ซบ มีอ้อมกอดที่อบอุ่น มีคำพูดที่ดี ๆ ให้กัน เมื่อไรเราจะเจอ แต่ตอนนี้ก็เจอแล้วนะ แต่อ้อมกอดนั้น ก็เป็นอ้อมกอดที่เราไม่สามารถพักพิงได้ตลอดไป เค้าเป็นของคนอื่น เค้าปฏิเสธเรา เพราะอะไรนะเหรอ ทั้งที่เธอก็เคยต้อนรับ ...ไม่รู้เหมือนกัน ยังงงอยู่ เธอจะรู้ไหมว่าคิดถึงอ้อมกอดนั้นขนาดไหน มันอบอุ่นยังไงบอกไม่ถูก

        ไม่กล้าโทรหา

               ไม่กล้าไปหา

                      ไม่กล้ามองหน้า ไม่กล้าสบตา

                             แต่มันคิดถึง...ทรมานจัง

                                   อิจฉาคนนั้นของเธอ ... เธอโชคดี ที่ได้เป็นเจ้าของอ้อมกอดที่อบอุ่น

    เมื่อไร จะได้มีโอกาสแบบนั้น อีก เธอจะรู้ไหม ฉันคิดเรื่องนี้ แล้วมีความสุขจัง เราอยู่ด้วยกัน ไม่ต้องพูดไรกันมากมาย ไม่ได้ล่วงเกิน แค่มีเพียงสัมผ้สที่อุ่นใจ และคำพูดของฉัน " คิดถึงพี่จัง "ออกมาจากใจ ฉันมีความสุข จนถึงเวลาที่ต้องลาจากมา ฉันเศร้าใจ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไร จะได้มีโอกาสแบบนี้อีก หรืออาจไม่มีเลย...ก็เป็นไปได้